รีวิว The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes (2023)

เรื่องของคอริโอลานุส สโนว์ในวัยหนุ่มก่อนที่จะขึ้นเป็นประธานาธิบดีของพาเน็มที่ต้องเป็นพี่เลี้ยงให้กับบรรณาการเด็กเขต 12 ในขณะเดียวกันก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ Hunger Games เป็นที่นิยมไปทั่วพาเน็มด้วย ต้องบอกว่าหลายๆคนรู้สึกคาดหวังเป็นอย่างมาก โลเคชันในเรื่องถือว่ามีความคลาสิค รักษาความรู้สึกและอารมณ์หดหู่ของคนในเขต 1-12 ได้เป็นอย่างดี บอกเลยว่าแค่สนามประลองก็เก็บรายละเอียดจากเนื้อหาในหนังสือได้ค่อนข้างดี มองว่าคาแรทเตอร์ของตัวละครทีมงาน cast มาได้ค่อนข้างดี ทั้งสายตาที่ขี้ขลาด 

และบลอนด์รวมถึงนิสัยที่หยิ่งทระนงในตัวเองของคอริโอลานุส สโนว์ หรือนิสัยที่น่าหลงใหลของผู้หญิงที่ร้องเพลงได้จากเขต 12 ที่ตกหัวใจของผู้ชมและทำให้ทุกคนตกหลุมรักอย่าง ลูซี่ เกรย์ แบร์ด ซึ่งเธอไม่สามารถยิงธนูได้ ไม่ใช่คนที่หัวขบถ และเอาตัวรอดเก่ง เธอไม่มีอะไรเหมือนกับแคตนิส เอฟเวอร์ดีน แต่เธอเป็นบรรณาการในการเข้าแข่งขันเหมือนกันและการเข้าแข่งขันครั้งนี้ และในเกมการแข่งขันครั้งนี้ คอริโอลานุส สโนว์ ในวัยหนุ่มต้องเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ

ตัวละครที่ผู้เขียนคาดหวังว่าจะมองเห็นมากที่สุดมีตัวละครหลักอยู่สามตัวด้วยกันก็คือคอริโอลานุส สโนว์ในวัยหนุ่ม บรรณาการจากเขต 12 ลูซี่ เกรย์ แบร์ด ที่โอกาสรอดชีิวิตของเธอในเกมค่อนข้างเป็น 0 และซีเจนัส เด็กจากเขต 2 ที่พ่อแม่ค้าอาวุธจนมีฐานะและเลื่อนมาเป็นพลเมืองของแคสปิตอลได้เพราะถูกพาเน็มอนุโลมจากชนชั้นและฐานะที่ในสมัยนั้นเป็นสมัยที่เพิ่งพ้นจากสงครามทุกคนลำบากอดอยากและไม่มีใครสนใจ The Hunger Games ที ฉากในเกมก็มีแต่ดินทรายพื้นๆที่น่าเบื่อ ไม่ได้มีกับดักหรือลูกเล่นมากมายเหมือนกับสมัยของแคตนิส

สนับสนุนข้อมูลโดย รีวิวหนังจีน